Maar wat is er dan nog meer zo tekenend voor de stad die ‘durft’? Deze nieuwe slogan maakt je nieuwsgierig en doet je nadenken over wat er zo bijzonder is aan Rotterdam. Wat mij vooral aantrekt is de diversiteit. Natuurlijk is dit niet voor geheel Rotterdam te zeggen, er zijn namelijk ook heel veel kleine gemeentes waarvoor dit helaas niet opgaat. Maar laten we ons beperken tot het centrum. Want hier kom ik vaak en graag.

Zo stap ik in het oude Kralingen (waar ik nu woon) op de metro en sta ik na twee haltes in het centrum. Er is voor ieder wat wils. En de winkels die het op de jongeren hebben gemunt zijn dan ook snel te herkennen.

In de Daily Rush kun je bijvoorbeeld vette T-shirts scoren, of een stoer petje. Ook hebben ze er kleine plastic art poppetjes staan –die waarschijnlijk ook een officiele naam hebben, maar die zou ik echt niet weten- en hippe schoenen. Maar waarom is zo’n winkel nou zo herkenbaar? De typografie? Of gewoon de etalage? Natuurlijk zijn beiden erg belangrijk en met name de ‘open look’ –je kijkt tenslotte zo de winkel in- spreekt mij aan. Al is de typografie niet heel spannend, toch blijf ik langer naar het logo kijken en ben ik nieuwsgierig naar welke daily kick ik dan wel niet zal krijgen mocht ik besluiten de winkel binnen te lopen.

Maar met Daily Rush is natuurlijk nog niet alles gezegd; wat vinden we dan van de Funkie House? Gelegen aan de overkant. Door de ouderwetse bioscoop stijl boven de etalage ben ik meteen geinteresseerd naar wat er binnen te vinden is. Al vind ik de letters van Funkie House zelf niet zo interessant. En des te langer ik kijk naar het stilleven, vraag ik me af of ze me daadwerkelijk ook wel iets leuks kunnen laten zien daar binnen. De shop zelf maakt namelijk nogal een donkere indruk, en door alle biljetten met aanbiedingen heb ik geen idee wat er verder te vinden is. Jammer.. Al moet ik wel zeggen dat ze absoluut punten scoren met de verschillende merklogo’s die op de ramen van de 2e verdieping zijn geplakt.

Oké, genoeg hippe tentjes; van al dat rondkijken heb ik zin gekregen in een lekker sapje. En na nog geen 50 meter lopen kijk ik tegen een gigantische ruit aan van de HEMA.

Hier heeft de afdeling zo te zien ook z’n best gedaan om op te vallen. En dat doen ze zeker. De mensen die zich achter de ruiten verschuild houden hebben een leuk uitzicht op de ‘Koopgoot’ (al heet deze officieel: de Beurstraverse) en lijken zich vooral te amuseren met kopjes koffie en taart. Het lettertype van de slogan ‘we eten in ‘je keuken’’ vind ik wel speels aandoen, en eigenlijk niet heel erg duidelijk HEMA. Maar aan de andere kant.. is het juist wel weer HEMA, omdat het zo lekker ja; nonchalant, met de hand geschreven lijkt te zijn. Een beetje typisch Nederlands..

Nee de HEMA gaat ‘m niet worden vandaag. Ik weet inmiddels namelijk hoe druk het daar kan zijn (met voornamelijk grannies), dus ik draai me om en loop zo tegen de Mockamore aan. Het leuke aan dit tentje is dat het eigenlijk niet heel erg opvalt, maar omdat het terrasje vrijwel altijd vol zit het erg gezellig aan doet. Nooit heb ik de typgrafie van de Mockamore echt bekeken, maar ik vind het er goed bij passen. Vooral de dikte van de mocka en de cursiviteit van de more vind ik leuk bij elkaar gematcht! Het doet modern aan en toch ook herkenbaar en gezellig. Prima uitstraling, en omdat de jongen achter de toonbank me zo liefdevol aankijkt besluit ik hier toch maar even te gaan zitten met een lekker kopje thee en een muffin. De koffie en bagels zijn hier prima weet ik uit ervaring, nu maar afwachten of die muffin ook zo lekker is.

M.

Daarom is het heerlijk om je weer in Rotterdam te vertoeven. De skyline doet je keer op keer de adem even stokken en je gaat lekker op in de massa en/of je kunt je eigen ding doen. Het lijkt wel of de Rotterdammers meer down to earth zijn. En voor je het weet loop je een of andere ghetto in en sta je tussen de rappende jongeren. Lang niet gek natuurlijk. Wat ik ook tekenend voor Rotterdam vind is de streetart. De taal die door iedereen gelezen kan worden, en waar artiesten mee communiceren. Van stickers, graffiti tot ware kunstwerken, je komt het overal tegen. Zo ook naast de centrale bibliotheek.

Een 100 meter lange muur op de Grotemarkt levensgroot en kleurrijk beschilderd door de guerrillaschilders van Lastplak. De artiesten van dit bekende Rotterdamse kunstenaarscollectief hebben verschillende achtergronden in graffiti, street art, visuals arts en design. Iedere artiest heeft zijn eigen stijl. Het samensmelten van deze stijlen zorgt voor een visuele explosie. De ondergrond waar ze op werken maakt niet uit: daken, t-shirts, muren, slaapkamers, zolang ze maar samen kunnen schilderen. Een belangrijke activiteit van Lastplak is live painting. Op clubparties, festivals, tentoonstellingen, maar ook BBQ’s en verjaardagsfeesten. Lastplak is overal ter wereld actief, maar de thuisbasis is Rotterdam. Hier zijn dan ook de meeste werken te bewonderen.

Het mooie van Lastplak is het feit dat zij de ondergrond ook echt gebruiken. Zie hier het detail van de radio.
Hieronder is te zien hoe de heren zich hebben uitgeleefd op de Pauluskerk. Wat de stad een absolute boost geeft qua uitstraling.

Vaak wordt graffiti als negatief bestempeld, maar wat als het de straat meer kleur geeft? Rotterdam heeft de streetart ook nodig denk ik. Maakt het uniek en bruisend. Precies wat een stad nodig heeft.. 010 leeft!

M.

Dit hebben wij op verschillende plaatsen gefotografeerd.

Parkeergarage in Rotterdam.

In de academie.

Voor de kerk.

Liep ik heerlijk door mijn stadje te dwalen. Nog in gedachte verzonken liep ik voor ik het wist ineens ‘Lassie’ tegen het lijf. Je weet wel.. die breed gebouwde negroide man van de rijst reclame. Zelfs zonder paars gekleurde rijst blouse was hij vrij herkenbaar! Dolle meisjes liepen om hem heen. En soepel als Lassie is begon hij mensen op straat spontaan te interviewen. Zelfs na 4x overdoen leek hij het er spontaan goed vanaf te brengen. Even had ik de neiging om ook voor die camera te springen, hard te schreeuwen “HE LASSIEE!! ALLES LEKKER?” en m’n twee vingers op te steken in het peace teken. Een herkenbaar gebaar wat ik de laatste tijd veel te vaak gebruik. Het wordt zelfs al geaccepteerd door m’n vriendenkring en het begint zo langzamerhand uit te groeien tot algemene groet. Grappig hoe die dingen gaan, en dat we ondertussen wel m’n Japanse teamgenootje uitlachen op het moment dat ze die vingers opsteekt wanneer we gezellig op de foto gaan als we in een lekker restaurantje zitten. Het mooiste zou natuurlijk zijn als ook de granny’s in zee zouden gaan met deze nieuwe manier van groeten. Dat je de onderbuurman en vrouw tegenkomt, die stiekem al de 60 zijn gepasseerd maar nooit zullen verklappen hoe oud ze werkelijk zijn, die vervolgens je hartelijk begroeten met het peace- oftewel het V-teken. Je kunt mij niet vertellen dat zij niet weten hoe ze dat moeten doen. Ik denk dan ook oprecht dat ik later mijn kinderen deze groet met opzet ga leren, omdat het gewoon een soort stoerdere groet is dan zwaaien. Eigenlijk kan ik ook helemaal niet zwaaien.. Het wordt na verloop van tijd meer een soort van hopeloos wapperen. Alsof iemand je net heel hard op je hand heeft geslagen..

Maar hoe zit het dan met die 3 zoenen op het moment dat je iemand gedag zegt? Waar je eigenlijk altijd tegenop kijkt op het moment dat er weer een familieverjaardag op het programma staat. Na het hele rondje familie gehad te hebben ruik je vaak naar overtollig parfum en proef je aftershave op je lippen.. En dan nog iets; waarom is er niet zo’n ongeschreven regel over het feit dat je eerst links begint? Hoe irritant als mensen vol overtuiging jou andere helft willen begroeten. Met bijna als resultaat dat je elkaar vol op de bek pakt. Niet iets wat je wil laten gebeuren op het moment dat je je 65-jarige oom gedag zegt.. Daarom stel ik voor dat je elkaar gewoon of even te huggen of een soepele move met de handjes eruit te schudden. Zo kwam ik laatst per toeval terecht op een nieuwsbericht over een docente in Utrecht die geschorst was, omdat de dame in kwestie weigerde een man de hand te schudden. En zelfs bij een sollicitatie is een hand schudden noodzakelijk. Natuurlijk is het goed om eigen normen en waarden aan te houden, maar er is niets zo onpersoonlijk als iemand de hand schudden.

M.

Opdracht 2: Maak foto’s van je letter op verschillende locatie’s. Zie hieronder de verschillende locatie’s waar Talia is geweest.

Op het strand, vlak bij de haven in Den Haag.

De man houdt de A vast, met zonsondergang.

De A staat op de pier.

De A met een windmolen op de achtergrond.

De A naast een flat geplaatst. Achter de A staan TL-verlichting die het effect van de bekertjes versterken.

De A is hier geplaatst op station Blaak.

De A is hier in de boom.

De A met een donkere wolk op de achtergrond.

Het avontuur met de letter A ging goed. Op het strand had ik wel hulp nodig van mijn vader. Het waaide zo erg dat hij de letter moest vasthouden. De foto van de letter A met de man, waren we opweg naar de auto. Maar met het zonlicht zo schijnend op de letter en het silhouet van mijn vader werd het een hele leuke foto.

De letter A naast de flat geplaatst was heel leuk om te doen. We hadden een aantal TL-verlichtingen en hebben deze achter de A geplaatst. De kleuren van de bekertjes werden daardoor veel duidelijker.

De letter A in het park. Er was nog wat zon dus ik dacht ik ga naar het park toe om snel wat foto’s te maken. Op een van de foto’s zie je de letter A met een hele donkere lucht op de achtergrond. Het begon toen ook heel hevig te waaien. En ik had al een vermoeden dat er een bui aan zou komen, maar toen ik uiteindelijk binnen was begon het toch heel hard te regen en te hagelen. Ik was zo blij dat ik op tijd met mijn letter binnen was.

Ik had elke keer zo’n bekijks met mijn letter, dat mijn buren het zelfs is opgevallen. Ik kwam gisteren thuis en werd gelijk door een paar buren aangesproken over mijn letter A. Hij vroeg zich of ik het zelf had gemaakt en waarom ik het had gemaakt. Ik vertelde hem dat het schoolopdracht was, waarbij we een letter moesten maken. Mijn buurman vond hem zo alleen met kippengaas heel erg mooi, maar toen er ook nog eens bekertjes in kwamen vond hij hem ook nog steeds heel erg leuk.

T&F.

De letter A is gemaakt van karton en tape.

De letter U is gemaakt van aluminium folie.

De letter A is gemaakt van piepschuim met daar omheen roze stof en plastic.

De letter L is gemaakt van metalen frame’s die met schroeven aan elkaar zijn gezet.

De letter R is gemaakt van kippengaas en papier mache

T.

Letterfabriek

Na het zien van onze individuele letters van 1.50 cm is het natuurlijk ook wel leuk om even te vermelden wat we daar uiteindelijk mee hebben gedaan. Zo was de opdracht om met een aantal klasgenootjes een woord te maken, en hiervan (originele) foto’s te maken. Omdat ik de letter R had gekozen werd ons woord roze, helaas was er van het echte woord roze geen sprake omdat onze Z niet helemaal uit zich zelf kon blijven staan. Na het heen en weer gesjouw van onze letters wisten we uiteindelijk roet en toer te maken, maar een echt succes was het helaas niet.
- Voor het resultaat van de groep van Fiona klik hier!

Daarom heb ik later met een twee andere klasgenootjes alsnog een woord te gemaakt. Al waren we genoodzaakt om zowel de O de A en de R in één woord te verwerken.. Tsja.. Lastig.. Maar na het groene licht van ons klasgenootje met de letter K (we zijn je eeuwig dankbaar mista G!) hebben we met 4 letters ter grootte van 1.50 door de stad gebanjerd. Wat een feest! Maar orka was geboren en ik ben er nog steeds blij om! Onze resultaten staan binnenkort online!

M.