Rotterdam – Een van de grootste steden van Nederland, waar iedereen anti-Ajax is en men gewoon een bakke pleur bij de buurman drinkt; vooral als er een beetje gevoetbald wordt op tv.
Maar wat is er dan nog meer zo tekenend voor de stad die ‘durft’? Deze nieuwe slogan maakt je nieuwsgierig en doet je nadenken over wat er zo bijzonder is aan Rotterdam. Wat mij vooral aantrekt is de diversiteit. Natuurlijk is dit niet voor geheel Rotterdam te zeggen, er zijn namelijk ook heel veel kleine gemeentes waarvoor dit helaas niet opgaat. Maar laten we ons beperken tot het centrum. Want hier kom ik vaak en graag.
Zo stap ik in het oude Kralingen (waar ik nu woon) op de metro en sta ik na twee haltes in het centrum. Er is voor ieder wat wils. En de winkels die het op de jongeren hebben gemunt zijn dan ook snel te herkennen.
In de Daily Rush kun je bijvoorbeeld vette T-shirts scoren, of een stoer petje. Ook hebben ze er kleine plastic art poppetjes staan –die waarschijnlijk ook een officiele naam hebben, maar die zou ik echt niet weten- en hippe schoenen. Maar waarom is zo’n winkel nou zo herkenbaar? De typografie? Of gewoon de etalage? Natuurlijk zijn beiden erg belangrijk en met name de ‘open look’ –je kijkt tenslotte zo de winkel in- spreekt mij aan. Al is de typografie niet heel spannend, toch blijf ik langer naar het logo kijken en ben ik nieuwsgierig naar welke daily kick ik dan wel niet zal krijgen mocht ik besluiten de winkel binnen te lopen.
Maar met Daily Rush is natuurlijk nog niet alles gezegd; wat vinden we dan van de Funkie House? Gelegen aan de overkant. Door de ouderwetse bioscoop stijl boven de etalage ben ik meteen geinteresseerd naar wat er binnen te vinden is. Al vind ik de letters van Funkie House zelf niet zo interessant. En des te langer ik kijk naar het stilleven, vraag ik me af of ze me daadwerkelijk ook wel iets leuks kunnen laten zien daar binnen. De shop zelf maakt namelijk nogal een donkere indruk, en door alle biljetten met aanbiedingen heb ik geen idee wat er verder te vinden is. Jammer.. Al moet ik wel zeggen dat ze absoluut punten scoren met de verschillende merklogo’s die op de ramen van de 2e verdieping zijn geplakt.
Oké, genoeg hippe tentjes; van al dat rondkijken heb ik zin gekregen in een lekker sapje. En na nog geen 50 meter lopen kijk ik tegen een gigantische ruit aan van de HEMA.
Hier heeft de afdeling zo te zien ook z’n best gedaan om op te vallen. En dat doen ze zeker. De mensen die zich achter de ruiten verschuild houden hebben een leuk uitzicht op de ‘Koopgoot’ (al heet deze officieel: de Beurstraverse) en lijken zich vooral te amuseren met kopjes koffie en taart. Het lettertype van de slogan ‘we eten in ‘je keuken’’ vind ik wel speels aandoen, en eigenlijk niet heel erg duidelijk HEMA. Maar aan de andere kant.. is het juist wel weer HEMA, omdat het zo lekker ja; nonchalant, met de hand geschreven lijkt te zijn. Een beetje typisch Nederlands..
Nee de HEMA gaat ‘m niet worden vandaag. Ik weet inmiddels namelijk hoe druk het daar kan zijn (met voornamelijk grannies), dus ik draai me om en loop zo tegen de Mockamore aan. Het leuke aan dit tentje is dat het eigenlijk niet heel erg opvalt, maar omdat het terrasje vrijwel altijd vol zit het erg gezellig aan doet. Nooit heb ik de typgrafie van de Mockamore echt bekeken, maar ik vind het er goed bij passen. Vooral de dikte van de mocka en de cursiviteit van de more vind ik leuk bij elkaar gematcht! Het doet modern aan en toch ook herkenbaar en gezellig. Prima uitstraling, en omdat de jongen achter de toonbank me zo liefdevol aankijkt besluit ik hier toch maar even te gaan zitten met een lekker kopje thee en een muffin. De koffie en bagels zijn hier prima weet ik uit ervaring, nu maar afwachten of die muffin ook zo lekker is.
M.
